Landsmeer, hoog op de poten, kaal in de veren en een grote bek! 

Overig nieuws.

Enkele dagen geleden prikte ik in een lokale uitspanning een biefstukje weg met met Arnold Elfferich. De vakantie was voorbij, dus hoogste tijd om weer eens bij te praten. "Jongen," sprak Arnold, "wat is er toch met je aan de hand? Ik vind dat je ons de laatste tijd behoorlijk in de steek laat door niets meer van je te laten horen. Ik begrijp wel dat je een dagje ouder wordt en dat de desillusie groot is na al die rottige PvdA- en VVD-streken die je mee moest maken, eerst in Purmerland en toen in Watergang, maar daar moet je je toch overheen kunnen zetten."

Twee tafeltjes verder deed Martin Smid zijn uiterste best om te horen waar onze conversatie over ging. Dat werd hem echter onmogelijk gemaakt door de luide klanken van een prehistorische tango die uit de geluidsinstallatie van het restaurantje schalden, terwijl Martin met een zuur gezicht zijn chorizo wegspoelde met een zuinig slokje rode Spa.

Arnold nam een teug van zijn royaal gevulde glas Argentijnse Pinot Noir en vervolgde: "Dat die lokale VVD-boefjes keer op keer naar het politiebureau hollen om over je te klagen zodra je weer eens iets geschreven hebt, dat is alleen maar een teken van zwakte. Ze zijn bang voor je en op deze manier lukt het ze ook nog om je te intimideren en censuur op te leggen. En je ziet wat het uiteindelijk is: veel geblaat en weinig wol. De politie laat zich, als loopjongens van de Landsmeerse en Purmerendse VVD, nog wel voor het karretje spannen om jou onder de duim te houden. Maar op hoger niveau doorzien ze zo langzamerhand ook die VVD-bullshit wel en wordt de zaak door de officier van justitie gewoon geseponeerd. Er zijn trouwens heel veel dorpsgenoten die je zeer waarderen, er is hier niet voor niets een straat naar je genoemd, dat is mij zelf nog niet gelukt en dat krijg je ook meestal pas als je dood en begraven bent!"

Arnold wreef eens stevig door zijn baardharen, keek mij vaderlijk aan en zijn laatste woorden klonken bijna als een bevel. "Kom terug en bemoei je weer met de Landsmeerse politiek, het theater van de lach,  en laat je niet kisten door die VVD-ers. De gemeenteraads-verkiezingen komen er aan en er valt de komende tijd weer een boel heisa te beleven. Bovendien wordt het de hoogste tijd dat je je eens organiseert en lid wordt van een politieke partij. Je weet, de echte liberalen, de echte democraten, die zitten niet bij die vermolmde kruideniersclub van Van Iterson.  Nee, die zitten bij ons, bij D'66!"

Terwijl ik voldaan de Van Beekstraat afhobbelde naar huis, overdacht ik Arnolds wijze woorden. Hij heeft gelijk. De aanmelding voor het lidmaatschap van de SP heb ik diezelfde avond nog op de post gedaan en ik voel aan de kriebels in mijn buik dat het met de rest ook wel goed zal komen. U hoort nog van mij!

In de jaren tachtig van de vorige eeuw bracht ik vele bezoeken aan Oost Europa, de DDR, Rusland, Oezbekistan, maar vooral Albanië en Bulgarije. Hoewel ik daar de indruk had dat de mensen in die landen in rust, gezondheid en redelijke sociale omstandigheden leefden, viel het mij wel altijd op dat iedereen vermeed zijn mening vrij te uiten. Alleen wie zijn bek hield en zich braaf schikte naar de regels van de staatsmacht kon redelijk ongestoord en welvarend leven. De enkeling die wel een eigen mening liet blijken werd opgepakt. Dat heette stalinisme.

Ik woon nu op de kop af tien jaar in Landsmeer. In die tien jaar heb ik moeten ervaren dat hier diezelfde sfeer heerst van twintig jaar geleden achter het ijzeren gordijn. Alleen wie zijn bek houdt en zich braaf schikt naar de regels van de VVD kan redelijk ongestoord en welvarend leven. De enkeling die dat niet doet wordt bestookt door oproepen van de politie voor verhoor, door gerechtelijke oproepen, door boete en hechtenis. Dat heet "Vrijheid en Democratie".