De Media

Eigenlijk was ik niet van plan om te gaan stemmen. Het maakte allemaal toch niks uit dacht ik. Maar in mijn droom kreeg ik een sms-je van Debby Damme. Een heleboel piepende sms-jes zelfs. Ja, ook mijn dromen gaan met hun tijd mee.

Een van mijn eerste vakantiebaantjes als jeugdig scholier was bij de Landsmeerse plantsoenendienst. Mijn taak was daar om met een botte heggeschaar langs trottoirs en perken de grasrandjes weg te knippen die de maaimachine had laten staan. Wanneer dat gedaan was harkte ik de boel bij elkaar om vervolgens de smeuïge hoop van nat gras en hondenstront in een gemeentelijk karretje te gooien. Dat verdiende veertig gulden per week. En dat was veel. Mijn eerdere vakantiebaan bracht maar een tientje per week op. Dat was in Artis, waar ik de krokodillenbassins schoon moest maken. En u kunt het geloven of niet, maar dat ging precies zo als in die televisiereclame. Met als enig verschil dat wanneer zo'n spijkerbek een beetje te dichtbij kwam, ik niet vertrouwde op mijn polis bij Delta Lloyd maar hem gewoon een hengst op zijn domme kop gaf met de bezem.

Maar ik dwaal af. Over domme koppen gesproken, ik kreeg in mijn droom een sms-je van Debby Damme. GemeenteBelangen had namelijk bij de verkiezingen alle raadszetels veroverd. Alle veertien kandidaten gekozen! De vijftiende plek was opgevuld door Ben Wilders van het CDA omdat hij zijn naam mee had. En Debby had de absolute macht in ons dorp gegrepen en zichzelf uitgeroepen tot burgemeester. In het dorp was eindelijk een frisse wind gaan waaien. De wind van Debby Damme.

Alle kandidaten van andere partijen waren in een massale razzia van huis gehaald en op het Raadhuisplein in een grote apenkooi opgesloten waar ze langzaam werden verhongerd. Zwakke aapjes als Brosse, Monteban en Rijswijk bezweken al snel, hun kadavertjes lagen rottend in een hoekje. Een enkeling hield manhaftig vol, zoals Elfferich die zich met beide handen aan de tralies staande hield en met de matte ogen in een uitgeteerd gelaat naar het restaurant De Pepermolen staarde waar de raadsleden van GemeenteBelangen avond aan avond hun drankgelagen hielden bij melancholische Joegoslavische zigeunermuziek. Alleen voor André la Fontaine was een uitzondering gemaakt. Hij was in een zwart-wit gestreept gevangenispak en met stalen kogels aan beide benen opgesteld bij een slagboom aan de IJdoornlaan om de paspoorten te controleren van ieder die het dorp in of uit wilde. Hij volbracht zijn taak met verve; elke passant werd vrolijk door hem toegezwaaid met op zijn gezicht een brede grijns. Zijn gele paardentanden schitterden in het maanlicht.

De LOL was uit de lucht gehaald, op beschuldiging van dat ze in hun hele bestaan nog nooit een uitzending hadden verzorgd die van enig nut was geweest. En de Kompas was een dagblad geworden. Elke dag gratis huis-aan-huis bezorgd met daarin de nieuwe oekazes van het bewind Damme. De hele gemeente had een strikt spreekverbod opgelegd gekregen. In het hele dorp heerste een gewelddadige stilte. De enige geluiden die men nog kon horen waren het gekabbel van de golfjes tegen de Breekoever, bij zwakke zuidwesten wind het geruis van de ringweg en het onophoudelijk gepiep van mobiele telefoons. Communicatie vond namelijk uitsluitend nog plaats per sms en in de Duitse taal.  In de kelder van het raadhuis was een batterij enorme ouderwetse mainframes geplaatst waarmee wethouder Tony Goebbels het sms-verkeer controleerde. Alle verzonden berichten werden opgeslagen op harddisks opdat hij ze achteraf kon controleren of de naamvallen wel correct waren toegepast. Vanwege zijn hoge leeftijd was er één uitzondering gemaakt voor Dirk Roozendaal. Hij had de taak om als een draaimolenpaardje controlerondjes door het dorp te fietsen en alle geconstateerde onregelmatigheden met een piepend Mussolinistemmetje in antiek Italiaans richting raadhuis te kraaien.

Iedere dorpeling die geen duidelijk beroep of bezigheid had werd tewerkgesteld. Ferry de Vries reed met een geel stratenmakerswagentje met aanhanger af en aan door het dorp om de onverlaten op te pakken en naar hun werk te vervoeren. Iedereen werd tewerkgesteld in een van de haastig opgerichte loodsen langs de Dorpsstraat of in leegstaande kippenslachterijen en hennepkwekerijen waar zij voor de firma DPI (Damme's Plastic Industries) achter dampende spuitgietmachines werden gezet om bouwelementen te produceren voor de woningbouw aan de Breekoever. Want onder het bewind van Damme werd nu met grote voortvarendheid en enkele aanpassingen het Breekprojekt voltooid. Geen aftandse christelijke kiezentrekker die dat nog kon tegenhouden. En aan de Breek verrezen niet honderden maar duizenden plastic kabouterhuisjes, allemaal met een witte voorgevel, grasgroene zijmuurtjes en een steenrood puntdakje uit de fabrieken van DPI.

Ook ik werd opgepakt. In de vroege ochtend ruw afgevoerd van het schoolplein van De Hoeksteen terwijl ik mijn dochter het dagelijkse afscheidskusje gaf. Mijn argumenten dat ik een vrije ondernemer was die zijn bedrijf ver buiten het dorp uitoefende, werden niet als steekhoudend gezien. Ik viel onder de categorie "Rooie VVD-ers", het ergste volk dat er bestond. En die werden tewerkgesteld bij de plantsoenendienst. Deze dienst had uitsluitend nog als taak om de private voor- en achtertuintjes van de GB-raadsleden te onderhouden. Dag en nacht moest ik klaar staan met hark en veger om het onkruid weg te schoffelen en de hondenstront opzij te bezemen naar belendende stoepjes van andere burgers die geen lid van GemeenteBelangen waren. En elk kwartier kreeg ik per sms nieuwe orders, rechtstreeks van Debby Damme. En nog terwijl ik stond te twijfelen of zij de naamvallen wel goed had toegepast kwam er piepend alweer een volgend bericht van Tony waarin de correcties werden doorgegeven.

Het was allemaal maar een droom. Een nachtmerrie wellicht. En volgens mij zijn er geen wetten die verbieden om een droom op te schrijven of door te vertellen. Van belediging, smaad of laster kan dan ook geen sprake zijn. Wel had deze droom tot gevolg dat ik direkt na het klamme ontwaken, ongewassen in de kleren ben gesprongen en naar het Dorpshuis ben gespoed om daar als een van de eersten mijn stem uit te brengen.