Landsmeer, hoog op de poten, kaal in de veren en een grote bek! 

Nieuws over de politieke partijen in Landsmeer.
 

Mijn huisgenoten houden zich verre van de politiek. Ik moet dan ook elke keer als er verkiezingen zijn mijn maximale overtuigingskracht gebruiken om hen met grote tegenzin naar de stembus te krijgen. Zo gebeurde het dat ik op de ochtend van de zevende maart al met mijn jas aan in de deuropening stond toen ik op het laatste moment toch nog twee machtigingen meekreeg. "Waar moet ik voor jullie op stemmen?", riep ik naar binnen. "O, doe maar Jan Marijnissen", klonk het vanuit de keuken. U begrijpt dat de lokale politiek bij ons thuis slechts met mate wordt gevolgd. Maar wanneer we Jan op de televisie zien, die degelijke samensmelting van Marcus Bakker en Fred van der Spek met dat ouderwetse vleugje stalinisme dat hij nooit kwijt zal raken, dan zitten wij allemaal weer te bibberen in onze stoelen. Ja, dat gaat er bij ons thuis wel in.

"Maar Jan Marijnissen doet in Landsmeer helemaal niet mee", was mijn repliek, "We zullen dus op GroenLinks moeten stemmen." De dupliek uit de keuken was duidelijk: "Ja, ja, het zal wel weer, jij loopt ook altijd je lul achterna." Het zal u duidelijk zijn dat die opmerking sloeg op Femke Halsema en niet op Marina Stil-Dekker (v). Ik ken haar eigenlijk helemaal niet en weet niet wat ik me bij haar voor moet stellen. Hoe zou ze eruit zien? Een strenge meesteres als Marijke Vos misschien; of juist een giebelend huisvrouwtje met een pukkel op haar gezicht, dat tuiniert en potten bakt; of misschien zo'n dom gansje als Beb Stout zonder capaciteiten om wethouder te kunnen worden?

Tijdens mijn lange tocht over de ontgroende Van Beekstraat beleefde ik een verschrikkelijk dilemma. Want eigenlijk wilde ik ook op Arnold Elfferich stemmen, gezien de landelijke teloorgang van zijn partij zou hij mijn steun wel kunnen gebruiken. En zo gebeurde het dat ik nog vol twijfels met drie stemkaarten in mijn hand voor de deur van de gymzaal van het Dorpshuis mijn voeten probeerde te vegen op een mat die er niet was. Ik overwoog mijn schoenen even uit te trekken omdat ik altijd geleerd heb dat je een gymzaal niet mag betreden met buitenschoenen maar Tony Bosch gebaarde mij nors vanachter de tafel om door te lopen. Hij zag de bui waarschijnlijk al hangen.

Daar stond ik besluiteloos in het stemhokje. Ik kneep mijn ogen dicht vanwege het felle neon dat de stemmachine belichtte en op de netvliezen van mijn gesloten ogen verscheen rechts heel duidelijk de trouwe hondenkop van Elfferich, maar links bleef het een blinde vlek. Marina Stil-Dekker, wat moest ik me daar nu bij voorstellen. De naam Marina beviel me wel. Als kind had ik een poes die Marina heette. Toen het diertje overleed heb ik het op een ochtend begraven onder de kruisbessenstruik en bij het dichtgegooide dierengrafje zong ik droevig twee liedjes van de Italiaanse Belg Rocco Granata, Ciao ciao Bambino en Marina, Marina, Marina, over het meisje dat in haar café La Cucaracha in het zonnige Sevilla dansend de harten van de mannen op hol liet slaan. Maar ja, wie stemt er nou op een dooie kat.

"U kunt nu uw stem uitbrengen", baste ongeduldig de stem van Tony Bosch vanachter de stemmachine. De knoop moest worden doorgehakt. En op de lege plek tegenover de kop van Arnold verscheen opeens de beeltenis van Femke Halsema op mijn netvlies terwijl in mijn hoofd de zangerige stem van Rocco Granata het "Marina yo te quiero!" liet horen. Het besluit werd genomen en ik bracht mijn drie stemmen uit op GroenLinks.

De volgende dag las ik in de krant dat GroenLinks op het nippertje een zetel had gekregen in de Landsmeerse gemeenteraad. Met drie stemmen minder hadden ze het niet gehaald. Marina en ik, we kennen elkaar nog niet. Ze heeft al snel laten weten dat die drie stemmen maar een fabeltje zijn. Maar daar trap ik niet in. Vanaf nu zit ze voor mij in de raad en kan ze regelmatig per e-mail strenge instructies van mij verwachten. Want een ouderwets vleugje stalinisme, dat zal ik nooit kwijt raken.

Ze hebben boter op hun hoofd. Dat weten ze wel maar ze denken dat wij het na een paar jaar wel vergeten zijn. Geleidelijk aan geven ze hun fouten toe, al beseffen ze het zelf nog niet.

Ter gelegenheid van zijn kandidatuur voor het burgemeesterschap van Leiden werd op de website van de Partij van de Arbeid in Leiden het stukje "Wie is Harry Groen?" geschreven (kent u hem nog?). Ik citeer daaruit: "Op 1 juli 2001 gaat Groen aan de slag in Landsmeer, een gemeente met ruim 10.000 inwoners. Dat verloopt voorspoedig, al krijgt hij het wel aan de stok met de plaatselijke columnist over wie Groen in zijn afscheidsinterview op het Noord Hollands Dagblad van 2 maart zegt: “Ik begrijp niet dat iemand willens en wetens de grenzen van het betamelijke overschrijdt.” Mede naar aanleiding van het ongepolijste optreden van wethouder Smid, schrijft deze columnist, een sprookje op internet dat zich afspeelt in Naargeestigstan, waar een goed verstaander waarschijnlijk Landsmeer in zal herkennen. Groen dient daarop echter op 2 februari 2002 een klacht in bij de politie Zaanstreek/Waterland wegens ‘belediging’." U ziet het, de erkenning komt van ver, maar het onberispelijk gedrag van Martin Smid is inmiddels bij de PvdA gedegradeerd tot "ongepolijst".

En dan de VVD, ze komen er wijselijk wat laat mee. Halverwege de verkiezingsdag verspreiden ze huis-aan-huis nog even gauw een foldertje waaruit we moeten geloven dat zij een voortreffelijk beleid voeren voor de financiën van de gemeente en dat Gemeentebelangen er niets van gebakken heeft. Dat laatste is natuurlijk wel zo, maar de VVD maakt een grote fout door te zeggen: "Bij de affaire rond de basisschool De Fuik te Den Ilp was ca. € 150.000 ongedekt uitgegeven." Kijk dat hadden ze nou beter niet kunnen zeggen. Want we zijn toch niet vergeten dat de "affaire rond de basisschool De Fuik" geheel geschapen is onder het bewind van Monteban (VVD) en Smid (PvdA)?
 

In het tweede halfjaar van 2001 en het begin van 2002 heb ik op een website uitvoerig verslag gedaan over de teloorgang van een dorpsschool, de openbare basisschool "Frans Banning Cocq" in Purmerland. Daarin heb ik overduidelijk mijn mening gegeven over de sjacherende bestuurders en politici van de gemeente Landsmeer (vooral van de toenmalige collegepartijen PvdA en VVD) die tegen beloftes en afspraken in de school onnodig liquideerden. Daarin heb ik eveneens overduidelijk mijn mening gegeven over enkele volstrekte idioten die in die tijd figureerden in de medezeggenschapsraad en het team van leerkrachten van de openbare basisschool "De Fuik" in Den Ilp waarmee de Purmerlandse school moest fuseren. Daarin heb ik geprotesteerd tegen het denigrerend optreden van de op "De Fuik" opererende medezeggenschapsraad die na de fusie weigerde om de ouders van de Purmerlandse dependance mee te laten stemmen voor de nieuwe medezeggenschapsraad. Daarin tekende ik bezwaar aan tegen de houding van bestuurders en politici van de gemeente Landsmeer die deze illegale praktijk tolereerden uit angst om in Den Ilp stemmen te verliezen bij de gemeenteraadsverkiezingen. Dat stemmenverlies kwam er toch, PvdA en VVD kregen in onze gemeente stevige klappen. Vooral voor het a-sociale restbezinksel van de VVD is dit een reden om in zijn doodsstrijd de lokale bevolking nog barbaarser te terroriseren dan voorheen.

Een aantal  van hen die door mij op hun wandaden waren aangesproken, enkele Ilpse horken, een wethouder (PvdA) alsmede een dame die ik tot op de dag van vandaag nog steeds niet ken maar die wel door mij beledigd was, sleepten mij in 2003 naar de Haarlemse politierechter. Eerst wegens smaad, maar de rechter zag in mijn internetberichten over de Ilpers geen smaad. Ze kwamen echter terug met een nieuwe klacht wegens belediging. De rechter vond deze keer dat ik wel wat ver was gegaan, verzocht mij voortaan in te binden en vond het niet nodig mij een onvoorwaardelijke straf op te leggen. De klacht om schadevergoeding van de voormalige Ilpse hoofdmeester die zei ten gevolge van mijn schrijfsels geestelijk gestoord te zijn geworden, werd door de rechter afgewezen.

Ik besloot het advies van de rechter om in te binden op te volgen, gaf op internet nog wat commentaar op politieke rarigheden van de lokale en regionale politiek en stopte op daarna geheel met publiceren. Zaak gesloten zou je zeggen. Maar nee dus.

Onlangs ontving ik een schriftelijke "uitnodiging" om mij op 25 mei op het politiebureau te vervoegen "in verband met het verstrekken van inlichtingen of voor een verhoor". Aangezien ik niet dacht dat ik de politie enige inlichting van belang kon verstrekken, althans niets wat de politie zelf niet allang wist, ben ik niet op de uitnodiging ingegaan. Een nieuwe "uitnodiging" volgde voor de 15e juni. Dus toch maar even de telefoon gepakt om opheldering te vragen. "Nee we kunnen u niet zeggen waar het om gaat. Hoe weet ik dat u het bent? Iedereen kan wel opbellen!" Dan maar even schriftelijk gevraagd wat de reden was voor deze geheimzinnige invitatie. De politie belde prompt terug, wist deze keer dus dat ik het echt was, maar gaf toch geen informatie. "Dat kunnen we u alleen zeggen wanneer u op het bureau komt."

Gelukkig was ik woensdag de 15e wat vroeger dan normaal klaar met mijn altijd drukke werkzaamheden die dagelijks verspreid in Nederland en België plaatsvinden. Dus mij maar even gemeld in het zweetkamertje aan de Van Beekstraat om inlichtingen te verzamelen. De lokale opperveldwachter nam plaats achter haar computer, en terwijl buiten ontsnapte TBS-ers rondslopen en lijken op bootjes door het kanaal dobberden hield Geheim Agent 007 zich bezig met de echte misdaad. Ze gaf met machtsvertoon enkele gewelddadige meppen op het toetsenbord en begon aan een verhoor zonder mij om legitimatie te vragen (Iedereen kan wel langskomen, in mijn jeugd had ik er een leuke bijverdienste aan door met oproepkaarten van anderen naar de dienstplichtkeuring te gaan waarna de opgeroepene steevast binnen een uur werd afgekeurd op mijn slechte ogen!).

"Waar woont u?" "Bent u gehuwd?" "Heeft u kinderen?" "Hoeveel?" "Wat is uw beroep?" En dan met een intonatie van groot ongeloof: "Kunt u daar de kost dan mee verdienen?" "Ik hoef u niet te vragen of u al eerder met de politie in kontakt bent geweest want dat zie ik hier al in de computer." "Er is een klacht tegen u ingediend wegens smaad c.q. belediging door u gedaan op uw website." Hèhè, eindelijk een beetje duidelijkheid. Smaad c.q. belediging, wie heeft er geklaagd dan? "Dat kan ik u niet zeggen!". Maar het zou me verteld worden wanneer ik hier langs zou komen. "U bent hier op het politiebureau, niet u maar wij stellen hier de vragen!" Waarop ik maar weer ben opgestapt.

Politieagenten zijn mensen waar je respect voor zou moeten hebben. Ze zouden immers de wetten handhaven en voor onze rust en veiligheid zorgen. Helaas heb ik echter mijn hele leven al een verschrikkelijke teringhekel aan smerissen. Waarschijnlijk hebben zij dat er bij mij ingeslagen toen ik bij een Maagdenhuisdemonstratie aan de Nieuwezijds Voorburgwal in Amsterdam door een motoragent een portiek in werd geleid waar hij mij met zijn zijspan klem zette en mij vervolgens helemaal platknuppelde. En anders wel bij de gewelddadige beëindiging van de Rotterdamse Havenstaking van 1979 waarbij we op Heiplaat werden ingesloten en letterlijk de Maas in werden geslagen. En de stupide verhoren van de Vledderse veldwachter, iedere keer wanneer er weer een bosbrand was uitgebroken in de buurt van het Drentse strafkamp voor dienstweigeraars waar ik verbleef, hebben ook onuitwisbare schade bij mij aangericht ("Heb je het bos aangestoken?" Ja natuurlijk heb ik dat gedaan. "Wil je wel even serieus antwoord geven!" Moet ik liegen dan?). Hoe ergerlijk is het niet wanneer ik keer op keer agenten er op moet wijzen dat zij de regels en wetten niet kennen of verkeerd interpreteren ("U krijgt een bekeuring omdat u 95 km/h rijdt op de autoweg door de Beemster." Maar agent, op een autoweg mag je 100 km/h rijden hoor!). En steevast proberen de agenten hun domheden te verbergen met geuniformeerd machtsvertoon. Waarschijnlijk is dat het belangrijkste wat ze leren op hun tweedaagse stoomcursus tot volleerd koddebeier. Ik ben de pliesie, ik ben de baas, je doet wat ik zeg.

De gemeenteraadsverkiezingen naderen. In Landsmeer en kontreien zijn er blijkbaar weer een paar hotemetoten die zich verenigd hebben om mij aan te pakken en deze keer vraag ik me echt af wat ik in anderhalf jaar van stilzwijgen misdreven heb. Maar de hotemetoten zijn ook angsthazen, hun namen mogen niet bekend worden. En de geheime politie van Landsmeer voert gezagsgetrouw hun orders uit. Wordt vast nog wel vervolgd.