Landsmeer, hoog op de poten, kaal in de veren en een grote bek! 

Nieuws over de samenleving

Nico Perdaan, de godfather van de Landsmeerse zakkenvullers, heeft het tijdens de nieuwjaarsreceptie van de BVL raak verwoord. De ondernemers kijken niet vrolijk terug op het afgelopen jaar. Ik kijk maar naar mezelf. Gestimuleerd en vooruitlopend op het nieuwe bordeelbeleid kocht ik een tijdje geleden een paar gammele woonbootjes die langs de Kanaaldijk lagen afgemeerd. Laat deze plek nu precies door de gemeente worden aangewezen als gemeentelijke zone waar een seksinrichting mocht worden gevestigd. Ik zat dus goed, mijn wipbootjesbusiness kon beginnen. Mooi niet dus. De gemeente stak er een lullig stokje voor omdat ik er geen parkeerplaats op eigen terrein bij kon realiseren. Zelfs tot de hoogste rechterlijke instanties heb ik mijn ondernemersrecht niet kunnen halen! Inmiddels heb ik de schuiten uit het water laten takelen en de aanlegplaats teruggegeven aan de "vrije natuur" van het Landsmeerderveld.

Maar niet getreurd, een goed ondernemer is niet voor één gemeentelijk gat te vangen. In een loods elders langs het kanaal begon ik een auto-omkitstation annex marihuana-distributiepunt. Van daaruit bevoorraade ik  via een netwerk van bijklussende taxichauffeurs het gros van de toeristen in Amsterdam. Tussen de bedrijven door voorzag ik in dezelfde loods auto's van een dubbele bodem om deze geschikt te maken voor het op veilige wijze internationaal  vervoeren van mijn nieuwe handelswaar. In de zomer liep het zo goed dat ik Elly Buijs al bijna had ingehuurd voor de organisatie van een tuinfeest om mijn trouwe Marokkaanse taxichauffeurs uit dank op een barbeque te vergasten. Maar de buren werden gek van al die taxi's die de hele dag langs de smalle Kanaaldijk af en aan gierden uit Amsterdam. Ze verraadden de boel, ik kreeg de politie op bezoek en hoewel die het niet nodig vond dat ik mijn hele boeltje sluitte, heb ik toch deze zakelijke activiteit behoorlijk moeten inkrimpen.

Een goed ondernemer is immer op zoek naar nieuwe mogelijkheden. En Nico zei het al, de decembermaand vormde een uitzondering die redelijk goed uitviel voor het midden- en kleinbedrijf in onze gemeente. Ik wist begin december de hand te leggen op enkele tonnen spetterend Chinees vuurwerk die ik in mijn loods aan de Kanaaldijk parkeerde voor verdere distributie. Dit zou een booming business worden! Ook nu speelden de buren hun verradersrol en de politie kwam de boel confiskeren. Een zakelijke strop van jewelste waarvoor ik in de assurantiewereld geen dekking had kunnen krijgen.

Ook mijn laatste spontaan ontstane business-plan viel direct in duigen. Toen ik in alle vroegte op de dijk een proefrit maakte met een zojuist door mij fundamenteel versterkte wagen, zag ik langs de wegbermen de grote drommen meerkoeten die door de vorst uit het veld waren verdreven in de richting van het kanaal. En ik herinnerde mij hoe in mijn kinderjaren Marcus Vos mij verscheidene malen vertelde, terwijl de kruitdamp nog opsteeg uit het aan zijn linkerhand bungelende jachtgeweer, dat hij weer een paar wulpen en koeten had geschoten. "Voor de pot", voegde hij er altijd aan toe, om aan te geven dat hij niet jaagde uit winstbejag, maar uitsluitend voor zijn eigen voedselvoorziening. Ook mijn kapper, Ronald Roddelpot, vertelde mij dat hij in zijn jeugd het Breekijs op ging om daar de vastgevroren koeten voor menselijke consumptie af te plukken. Er onstond bij mij een innovatief zakenidee. Ik zou een nieuw streekgebonden wild-product op de markt brengen: meerkoet! Dat die gekken in Den Ilp een gebraden meerkoet niet te versmaden vinden dat is me sowieso duidelijk. Maar misschien zou ik de hele gemeente Landsmeer wel aan dit biologisch verantwoorde wildgerecht verslaafd kunnen krijgen. Leo Plemp was vast bereid om er een opvallend schapje voor in te richten! En wat te denken van een meerkoetstoofpotje op het menu van De Pepermolen of bij Juffrouw TokTok? Met mijn wagen gaf ik plankgas en het lukte mij in één keer een dikke honderd van die zwartjoekels te verpletteren. Ik wreef in mijn handen van zakelijk genot toen ik toekeek hoe de watervogeltjes met hun pootjes malend in de lucht aan hun einde kwamen. En weer werd ik gehinderd in mijn ondernemerszin. Terwijl ik de oogst in plastic zakken aan het bijeenrapen was, werd ik verjaagd door de Purmerendse dierenambulance die mij mijn handelswaar ontnam.

Je hebt helemaal gelijk Nico, er is een slecht ondernemersklimaat in Landsmeer. Ik denk dat ik maar eens ga verhuizen. Sociaal en politiek was dit flutdorp al leeggebloed. Nog even en ook economisch gezien zal Landsmeer binnenkort met zijn pootjes spartelend in de winterlucht piepend aan zijn einde komen. Borghouts ook zijn zin.